راهنمای جامع انواع دوچرخه و زیرشاخه‌های آن 

انتخاب دوچرخه مناسب، به شناخت دقیق دسته‌بندی‌ها و تفاوت‌های فنی آن‌ها وابسته است هر سبک از دوچرخه، دارای زیرشاخه‌های تخصصی است که بر اساس نوع مسیر، سبک سواری و ساختار فنی طراحی شده‌اند. شناخت دقیق این تفاوت‌ها به شما کمک می‌کند تا انتخابی آگاهانه داشته باشید و از هزینه‌های اشتباه جلوگیری کنید.

در این راهنمای جامع، انواع دوچرخه و زیرشاخه‌های آن‌ها را به‌صورت کامل، کاربردی و قابل استناد بررسی می‌کنیم.

دوچرخه جاده‌ای Road Bike چیست؟

دوچرخه جاده‌ای یا کورسی، برای حرکت با سرعت بالا روی مسیرهای آسفالت صاف طراحی شده است. این دوچرخه‌ها دارای فریمی سبک و آیرودینامیک هستند که معمولاً از آلومینیوم یا فیبر کربن ساخته می‌شود تا انتقال نیرو با کمترین اتلاف انجام شود.

فرمان خمیده، یکی از شاخص‌ترین ویژگی‌های این دوچرخه‌هاست که به کاهش مقاومت هوا کمک می‌کند و امکان تغییر حالت دست در مسیرهای طولانی را فراهم می‌سازد. دوشاخ این دوچرخه‌ها خشک (بدون تعلیق) است، زیرا در مسیرهای صاف نیازی به جذب ضربه وجود ندارد و حذف آن باعث کاهش وزن و افزایش راندمان می‌شود.

تایرها بسیار باریک هستند (حدود ۲۳ تا ۳۲ میلی‌متر) تا سطح تماس با زمین کاهش یافته و سرعت افزایش پیدا کند. البته همین موضوع باعث می‌شود این دوچرخه‌ها برای مسیرهای خاکی یا ناهموار مناسب نباشند.

در بخش سیستم دنده، دوچرخه‌های جاده‌ای معمولاً دارای طبق‌های بزرگ در جلو و خودروهای کوچک در عقب هستند که برای رسیدن به سرعت‌های بالا طراحی شده‌اند. این دوچرخه‌ها برای رکاب‌زنی‌های طولانی، تمرینات استقامتی و مسابقات جاده‌ای بهترین انتخاب محسوب می‌شوند، اما نیاز به مهارت بیشتری در کنترل دارند.

زیرشاخه‌های دوچرخه جاده‌ای

) Raceمسابقه‌ای(

این مدل‌ها برای رقابت طراحی شده‌اند و تمرکز اصلی آن‌ها روی سرعت و راندمان است. هندسه فریم تهاجمی است و بدن دوچرخه‌سوار در حالت خمیده‌تری قرار می‌گیرد. این دوچرخه‌ها بسیار سبک و خشک هستند تا تمام نیروی رکاب به حرکت تبدیل شود.

Endurance (استقامتی)

این نوع برای مسیرهای طولانی طراحی شده و نسبت به مدل Race راحت‌تر است. زاویه فریم ملایم‌تر بوده و فشار کمتری به کمر و گردن وارد می‌شود. تایرها کمی پهن‌تر هستند تا لرزش مسیر را بهتر جذب کنند.

Aero (آیرودینامیک)

در این مدل‌ها، طراحی فریم به‌گونه‌ای است که مقاومت هوا به حداقل برسد. لوله‌های فریم شکل خاصی دارند و این دوچرخه‌ها در سرعت‌های بالا عملکرد بهتری دارند، هرچند ممکن است کمی سنگین‌تر باشند.

Time Trial / Triathlon

این دوچرخه‌ها برای مسابقات زمان‌گیری طراحی شده‌اند و دارای فرمان‌های خاص (Aerobar) هستند. فرم نشستن بسیار خاص و کشیده است تا بیشترین آیرودینامیک ایجاد شود.

دوچرخه کوهستان MBT چیست؟

دوچرخه کوهستان برای مسیرهای ناهموار، خاکی، سنگی و شیب‌دار طراحی شده است و تمرکز اصلی آن بر روی کنترل، دوام و جذب ضربات است. فریم این دوچرخه‌ها نسبت به مدل‌های جاده‌ای ضخیم‌تر و مقاوم‌تر ساخته می‌شود تا در برابر فشار و ضربه‌های شدید دوام داشته باشد.یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های دوچرخه‌های کوهستان، وجود سیستم تعلیق است. این سیستم می‌تواند فقط در قسمت جلو (Hardtail) یا هم در جلو و هم در عقب (full suspension) وجود داشته باشد. وجود کمک‌فنر باعث جذب ضربات مسیر و افزایش کنترل در شرایط سخت می‌شود.تایرهای این دوچرخه‌ها پهن و دارای آج‌های عمیق هستند که باعث افزایش چسبندگی روی سطوح لغزنده مانند خاک، گل یا سنگ می‌شود. عرض تایرها معمولاً بین ۲.۲ تا ۲.۶ اینچ است که تعادل خوبی بین کنترل و حرکت ایجاد می‌کند.دوچرخه کوهستان برای مسیرهای شهری مناسب نیست، زیرا تایرهای پهن و سیستم تعلیق باعث افزایش اصطکاک و کاهش سرعت در آسفالت می‌شود، اما در مسیرهای سخت بهترین عملکرد را دارد.یکی از مهم‌ترین شاخص‌های فنی در این دسته، میزان کورس (بازی) دوشاخ و کمک عقب است که مشخص می‌کند دوچرخه برای چه نوع مسیری مناسب است.

زیرشاخه‌های دوچرخه کوهستان

Cross Country (XC) (کراس کانتری)

 برای مسیرهای طولانی و نسبتاً هموار طراحی شده است. سبک و سریع بوده و برای رکاب‌زنی بهینه است. آن‌ها برای رکاب‌زدن‌های آخر هفته و استفاده روزمره هم گزینه‌های بسیار خوبی هستند. دوچرخه کراس‌کانتری که معمولاً به آن XC هم گفته می‌شود روی این تمرکز دارد که در همه‌جا سریع باشید، نه فقط در سرازیری‌ها. برخلاف سبک‌های اندورو یا دانهیل، در XC هدف این است که هم در سربالایی‌ها، هم در مسیرهای صاف و هم در سرازیری‌ها با سرعت بالا رکاب بزنید.ریشه‌های دوچرخه‌سواری کوهستان به همین سبک کراس‌کانتری برمی‌گردد و هنوز هم این رشته بسیار محبوب و پرطرفدار است.دوچرخه مناسب XC معمولاً یک دوچرخه کوهستان سبک است. حتی مدل‌های دو کمک (تعلیق کامل) در این دسته هم طوری طراحی می‌شوند که وزن کم و بازدهی بالا داشته باشند. به همین دلیل، نسبت به دوچرخه‌های اندورو یا تریل، برای سرازیری‌های خیلی سنگین و مسیرهای بسیار خشن مناسب نیستند. کورس تعلیق: جلو 100–120 میلی‌متر و معمولا فاقد کمک عقب هستند.

Trail (تریل)

 متعادل‌ترین نوع MTB و مناسب اکثر کاربران. ترکیبی از توانایی صعود و کنترل در سرازیری. دوچرخه تریل ایده‌آل، باید محکم، چندمنظوره و لذت‌بخش باشد. سبک بودن هم همیشه یک مزیت مهم محسوب می‌شود، چون در دوچرخه‌سواری تریل معمولاً مقدار زیادی سربالایی وجود دارد.بیشتر دوچرخه‌های تریل دارای سیستم تعلیق کامل (Full Suspension) هستند و کورس تعلیق آن‌ها از دوچرخه‌های کراس‌کانتری بیشتر، اما از دوچرخه‌های اندورو کمتر است. معمولاً میزان کورس این دوچرخه‌ها در حدود ۱4۰ تا ۱۶۰ میلی‌متر قرار دارد.قابلیت قفل کردن کمک‌فنرها (Lockout) در دوچرخه‌های تریل بسیار مهم است، چون باعث می‌شود بالا رفتن از سربالایی‌ها بسیار آسان‌تر و بهینه‌تر شود.علاوه بر این، استفاده از لوله زین تلسکوپی (Dropper Post) تقریباً ضروری است؛ چون باعث می‌شود در سرازیری‌ها کنترل و اعتماد به نفس بیشتری داشته باشید و در سربالایی‌ها هم سریع‌تر و راحت‌تر رکاب بزنید.

Enduro  (اندرو)

دوچرخه اندرو برای مسیرهای فنی و سراشیبی‌های سخت طراحی شده است. کنترل بالا در سرعت‌های زیاد. دوچرخه‌سواری اندورو ریشه در مسابقات اندرو دارد؛ جایی که رکاب‌زن‌ها روی بخش‌های مشخصی از مسیر (معمولاً سرازیری‌ها) زمان‌گیری می‌شوند، اما باید بین این بخش‌های زمان‌دار هم رکاب بزنند و جابه‌جا شوند. به همین دلیل، اندرو ترکیبی از توانایی‌های دانهیل و قابلیت رکاب‌زدن در مسیرهای طولانی‌تر است.دوچرخه‌های اندرو برای عملکرد بسیار بالا در سرازیری‌های تند، خشن و فنی طراحی شده‌اند. آن‌ها در مسیرهای سخت و پرچالش تقریباً در سطح دوچرخه‌های دانهیل عمل می‌کنند و می‌توانند این بخش‌ها را با سرعت و کنترل بالا طی کنند.اما تفاوت مهم اندرو با دانهیل در چندمنظوره بودن آن است. دوچرخه‌های اندرو در عین قدرت بالا در سرازیری، توانایی قابل قبولی در سربالایی‌ها هم دارند. برخلاف دوچرخه دانهیل که تقریباً فقط برای پایین رفتن مناسب است، اندورو می‌تواند هم در سرازیری‌های سنگین و هم در مسیرهای بین آن‌ها به‌خوبی رکاب زده شود.اگر عاشق این هستید که با بیشترین سرعت ممکن از مسیرهای شیب‌دار و خشن پایین بیایید، دوچرخه اندورو انتخاب ایده‌آلی است. با آن می‌توانید در کنار دوستانی که دوچرخه تریل دارند هم سواری کنید، اما در بخش‌های سرازیری و سخت مسیر عملکرد بسیار بهتری خواهید داشت.البته باید در نظر داشته باشید که در سربالایی‌ها ممکن است کمی بیشتر از دوچرخه‌های سبک‌تر اذیت شوید. بنابراین اگر بالا رفتن سریع و حفظ سرعت بالا در مسیرهای صاف برایتان مهم‌تر است، دوچرخه تریل گزینه بهتری است. اما اگر هدف اصلی شما سرعت بالا در سرازیری‌ها و مسیرهای خشن است، اندرو بهترین انتخاب برای شما خواهد بود.کورس تعلیق: جلو 150–180

Downhill (DH) (دانهیل)

 تخصصی‌ترین نوع برای سرازیری‌های شدید. دارای بیشترین میزان تعلیق و کنترل. دوچرخه‌سواری دانهیل یکی از هیجان‌انگیزترین و پرآدرنالین‌ترین سبک‌های دوچرخه‌سواری کوهستان است که تمرکز اصلی آن فقط و فقط روی پایین آمدن از مسیرهای شیب‌دار، فنی و بسیار خشن است. در این سبک، هدف رسیدن به بیشترین سرعت ممکن در سرازیری‌ها همراه با حفظ کنترل کامل روی دوچرخه است.مسیرهای دانهیل معمولاً شامل سنگ‌های بزرگ، ریشه درختان، پرش‌ها (Jump)، دراپ‌ها (Drop) و پیچ‌های تند هستند، بنابراین این سبک نیاز به مهارت بالا و تمرکز زیادی دارد.دوچرخه‌های دانهیل به‌طور خاص برای تحمل شرایط بسیار سخت طراحی شده‌اند. این دوچرخه‌ها دارای فریم بسیار مقاوم و مستحکم هستند و از سیستم تعلیق کامل با کورس بلند معمولاً حدود ۱۸۰ تا ۲۰۰ میلی‌متر بهره می‌برند. برای جذب ضربات شدید و حفظ پایداری در سرعت‌های بالا ساخته شده‌اند.همه این ویژگی‌ها باعث می‌شود دوچرخه دانهیل در سرازیری‌ها عملکردی فوق‌العاده داشته باشد.واقعیت این است که دوچرخه دانهیل برای بالا رفتن طراحی نشده است. وزن بالا، کورس زیاد کمک‌فنرها و زاویه طراحی فریم باعث می‌شود رکاب‌زدن با این دوچرخه بسیار سخت و ناکارآمد باشد.به همین دلیل، معمولاً برای رسیدن به ابتدای مسیرهای دانهیل از تله‌کابین یا وانت استفاده می‌شود.اگر به دنبال سرعت بالا، هیجان زیاد و عبور از مسیرهای بسیار سخت و تکنیکی هستید، دانهیل بهترین گزینه برای شماست.

Dirt Jump (درت جامپ)

 درت جامپ (Dirt Jump) یکی از سبک‌های هیجان‌انگیز و نمایشی دوچرخه‌سواری کوهستان است که تمرکز اصلی آن روی پرش، اجرای حرکات نمایشی (Tricks) و کنترل دوچرخه در هواست. در این سبک، مسیرها معمولاً شامل پرش‌های پشت‌سرهم، رمپ‌های خاکی و زمین‌های فلت برای اجرای حرکات فنی هستند.برخلاف سبک‌هایی مثل کراس‌کانتری یا اندورو که هدف آن‌ها پیمایش مسیرهای طولانی یا فنی است، درت جامپ بیشتر روی مهارت، خلاقیت و کنترل در پرواز با دوچرخه تمرکز دارد.

دوچرخه‌های درت جامپ به‌صورت خاص برای پرش و حرکات هوایی طراحی شده‌اند و ویژگی‌های متفاوتی نسبت به سایر دوچرخه‌های کوهستان دارند:

• فریم بسیار مقاوم و کوتاه برای کنترل بهتر در هوا
• تک‌سرعته بودن (Single Speed) در اکثر مدل‌ها برای سادگی و استحکام بیشتر
• چرخ‌های 26 اینچ برای چابکی بالا و فرودهای دقیق
• کمک‌فنر جلو با کورس کوتاه یا متوسط برای جذب ضربه هنگام فرود 80–120 میلی متر
• وزن نسبتاً کم و طراحی فشرده برای اجرای تریک‌های بهتر

این طراحی باعث می‌شود دوچرخه درت جامپ در پرش‌ها بسیار پایدار و قابل کنترل باشد.

دوچرخه فت بایک Fat Bike چیست؟

 فت‌بایک (Fat Bike) نوعی دوچرخه کوهستان است که به خاطر لاستیک‌های بسیار پهن و طراحی خاصش شناخته می‌شود. این دوچرخه برای عبور از مسیرهایی ساخته شده که دوچرخه‌های معمولی در آن‌ها به‌راحتی حرکت نمی‌کنند؛ مثل برف، شن، ماسه، گل و مسیرهای نرم و ناپایدار.هدف اصلی فت‌بایک، افزایش چسبندگی (Grip) و پایداری در زمین‌های سخت و لغزنده است، نه سرعت بالا یا رکاب‌زدن مسابقه‌ای.مهم‌ترین ویژگی فت‌بایک، لاستیک‌های بسیار پهن آن است که معمولاً چند برابر لاستیک دوچرخه‌های معمولی هستند. این ویژگی باعث می‌شود فشار روی زمین کمتر شده و دوچرخه روی سطوح نرم “شناور” بماند. فت‌بایک‌ها معمولاً برای سرعت طراحی نشده‌اند. به دلیل لاستیک‌های پهن و مقاومت بیشتر در برابر حرکت، رکاب‌زدن در مسیرهای صاف یا آسفالت با آن‌ها سخت‌تر و کندتر است. اما در عوض، در مسیرهایی که چسبندگی و تعادل اهمیت دارد، عملکردی بسیار پایدار و قابل اعتماد ارائه می‌دهند.

دوچرخه گراول Gravel Bike چیست؟

دوچرخه گراول یک ترکیب جالب و متفاوت از چند سبک مختلف است: دوچرخه جاده‌ای، دوچرخه ماجراجویی (Adventure)، دوچرخه سایکل‌کراس (Cyclocross) و حتی کمی هم دوچرخه کوهستان.از نظر هندسه بدنه و حس سواری، گراول خیلی به دوچرخه جاده‌ای (Road Bike) شباهت دارد، اما برای مسیرهای متنوع‌تر طراحی شده است.در حالی که دوچرخه سایکل‌کراس معمولاً فاصله محوری کوتاه‌تری دارد تا در مسیرهای فنی و مسابقه‌ای کنترل‌پذیرتر باشد، دوچرخه‌های گراول فاصله محوری کمی بلندتر دارند. این طراحی باعث می‌شود در سرعت‌های بالا، چه روی آسفالت و چه روی شن و خاک، پایداری بیشتری داشته باشند.نتیجه این طراحی، یک دوچرخه بسیار توانمند است که برای مسابقات گراول، بایک‌پکینگ (Bikepacking)، ماجراجویی و رکاب‌زدن‌های طولانی در مسیرهای متنوع مناسب است.مهم‌ترین تفاوت بین دوچرخه گراول و دوچرخه جاده‌ای، فضای تایر (Tire Clearance) است. دوچرخه‌های گراول فضای بسیار بیشتری برای نصب لاستیک‌های پهن‌تر و چسبنده‌تر دارند.علاوه بر این، روی فریم آن‌ها معمولاً نقاط اتصال بیشتری برای نصب: کیف‌های دوچرخه، باربند (Rack)، گلگیر (Fender) در نظر گرفته شده است.دوچرخه گراول بسیاری از مزایای دوچرخه جاده‌ای را حفظ می‌کند، مثل: راندمان بالا در سربالایی‌ها و مسیرهای صاف، سرعت خوب در جاده، کنترل مناسب در سرعت‌های بالا، اما در عین حال یک مزیت بزرگ اضافه دارد: توانایی عبور از مسیرهای متنوع‌تر و خشن‌تر.دوچرخه گراول یک گزینه همه‌کاره برای کسانی است که می‌خواهند هم در جاده سریع رکاب بزنند و هم وارد مسیرهای خاکی، شنی و ماجراجویانه شوند. این دوچرخه ترکیبی از سرعت، راحتی و انعطاف‌پذیری است و انتخابی عالی برای سفرهای طولانی و تجربه مسیرهای متنوع محسوب می‌شود.

دوچرخه هیبرید Hybrid Bike چیست؟

دوچرخه هیبرید دقیقاً همان چیزی است که از اسمش پیداست: ترکیبی از دوچرخه جاده‌ای و دوچرخه کوهستان. نتیجه‌ی این ترکیب، دوچرخه‌ای است که برای استفاده عمومی و مسیرهای متنوع طراحی شده و به همین دلیل، بیشتر برای رفت‌وآمد روزانه (Commuting) استفاده می‌شود.

بهترین دوچرخه‌های هیبرید معمولاً به جای فرمان خمیده (Drop Bar) مثل دوچرخه‌های جاده‌ای، از فرمان صاف (Flat Bar) مشابه دوچرخه‌های کوهستان استفاده می‌کنند.

به همین دلیل، سیستم ترمز و دنده آن‌ها هم معمولاً شبیه دوچرخه‌های کوهستان است، نه سیستم‌های یکپارچه (STI) که در دوچرخه‌های جاده‌ای دیده می‌شود. این طراحی باعث می‌شود حالت نشستن روی دوچرخه صاف‌تر و عمودی‌تر باشد؛ موضوعی که برای بسیاری از افراد هم راحت‌تر است و هم در ترافیک شهری حس امنیت بیشتری ایجاد می‌کند، هرچند سرعت آن نسبت به دوچرخه جاده‌ای یا گراول کمتر است. دوچرخه‌های هیبرید معمولاً از تایرهای پهن‌تر نسبت به دوچرخه‌های جاده‌ای استفاده می‌کنند. این موضوع باعث افزایش راحتی سواری و جذب بهتر ضربه‌ها در مسیرهای ناهموار می‌شود.

برخی از دوچرخه‌های هیبرید بیشتر به سمت دوچرخه‌های کوهستانی متمایل هستند و برخی دیگر به دوچرخه‌های جاده‌ای نزدیک‌ترند.

یکی از نشانه‌های این تفاوت، سایز چرخ‌هاست:

• مدل‌های با چرخ 26 اینچ → بیشتر مناسب مسیرهای خارج جاده و خاکی
• مدل‌های با چرخ 700c → بیشتر مناسب جاده و مسیرهای شهری 

تفاوت هیبرید با گراول

در نگاه اول، دوچرخه هیبرید و گراول شبیه هم به نظر می‌رسند، اما هدف طراحی آن‌ها متفاوت است:

• هیبرید → تمرکز روی راحتی و کاربرد روزمره
• گراول → تمرکز روی عملکرد و ماجراجویی در مسیرهای متنوع

دوچرخه‌های هیبرید معمولاً به ترمز دیسکی مجهز هستند (چه مکانیکی و چه هیدرولیکی).
سیستم دنده آن‌ها هم متنوع است و می‌تواند شامل:

• دنده‌های تک‌طبق (1x)
• دنده‌های قدیمی‌تر سه‌طبق
• یا حتی سیستم‌های توپی (Hub Gear) باشد.

برخی مدل‌ها حتی به‌صورت تک‌دنده (Singlespeed) هم عرضه می‌شوند.

بسیاری از دوچرخه‌های هیبرید به‌صورت استاندارد یا قابل ارتقا برای موارد زیر طراحی شده‌اند:

• گلگیر (Mudguards)
• باربند یا ترک‌بند (Pannier Rack)
• حمل وسایل و کیف دوچرخه

برخی مدل‌ها نیز دارای کمک‌فنر جلو (Suspension Fork) هستند که بیشتر برای راحتی در مسیرهای ناهموار سبک استفاده می‌شود، نه آفرود سنگین.همچنین در سال‌های اخیر، دوچرخه‌های هیبرید برقی (E-Hybrid) هم بسیار محبوب شده‌اند که با کمک موتور برقی، رکاب‌زدن را آسان‌تر می‌کنند.

دوچرخه شهری City Bike چیست؟

دوچرخه شهری یا City Bike مخصوص رفت‌وآمدهای روزمره در شهر طراحی شده است. این دوچرخه‌ها برای مسیرهای کوتاه، خیابان‌های شهری و استفاده روزانه ساخته شده‌اند و هدف اصلی آن‌ها ایجاد راحتی، کاربردی بودن و کنترل آسان در ترافیک شهری است.مهم‌ترین ویژگی آن‌ها حالت نشستن کاملاً عمودی است که باعث افزایش دید راننده و کنترل بهتر در ترافیک می‌شود.فرمان این دوچرخه‌ها معمولاً صاف (Flat Bar) است و تنها یک حالت گرفتن دارد، اما همین طراحی باعث سادگی و راحتی بیشتر در استفاده روزمره می‌شود.زین‌های پهن‌تر، طراحی ارگونومیک و در برخی مدل‌ها وجود کمک‌فنر، باعث می‌شود ضربه‌های ناشی از دست‌اندازها و خیابان‌های ناهموار کمتر احساس شوند. این دوچرخه‌ها معمولاً برای استفاده با لباس روزمره طراحی شده‌اند و نیازی به تجهیزات تخصصی دوچرخه‌سواری ندارند.دوچرخه‌های شهری معمولاً از لاستیک‌های پهن‌تر نسبت به دوچرخه‌های جاده‌ای استفاده می‌کنند. این موضوع باعث افزایش راحتی و کنترل بهتر در مسیرهای شهری مانند آسفالت‌های ناهموار، چاله‌ها و سنگفرش‌ها می‌شود. بدنه آن‌ها نیز برای دوام بالا در استفاده روزانه و شرایط شهری طراحی شده است.

یکی از مهم‌ترین مزایای دوچرخه شهری، کاربردی بودن آن است. بسیاری از مدل‌ها به‌صورت استاندارد یا قابل نصب شامل موارد زیر هستند:

• گلگیر برای جلوگیری از پاشش آب و گل
• ترک‌بند یا باربند برای حمل کیف و وسایل
• چراغ‌های جلو و عقب برای دید بهتر در شب
• محل نصب سبد یا کیف حمل بار

دوچرخه‌های شهری معمولاً از سیستم دنده ساده‌تر و کاربردی‌تر استفاده می‌کنند که برای مسیرهای شهری و توقف‌های مکرر مناسب است. برخی مدل‌ها حتی سیستم‌های کم‌نیاز به نگهداری مانند دنده توپی یا تسمه‌ای دارند. ترمزهای دیسکی یا لقمه‌ای بسته به مدل استفاده می‌شوند و هدف آن‌ها عملکرد مطمئن در شرایط مختلف شهری است.

زیرشاخه‌ها

• City Bike
• Trekking / Touring
• Dutch Bike 

دوچرخه برقی E-Bike چیست؟

دوچرخه برقی نوعی دوچرخه است که به موتور الکتریکی و باتری مجهز شده و هنگام رکاب‌زدن به دوچرخه‌سوار کمک می‌کند. این موتور به‌جای اینکه جایگزین رکاب‌زدن شود، فقط فشار وارد بر پاها را کاهش می‌دهد و باعث می‌شود حرکت در مسیرهای طولانی یا سربالایی‌ها آسان‌تر شود.دوچرخه‌های برقی معمولاً دارای حالت‌های مختلف کمک هستند که به کاربر اجازه می‌دهد میزان حمایت موتور را بر اساس شرایط مسیر تنظیم کند. همچنین در صورت نیاز می‌توان موتور را خاموش کرده و مانند یک دوچرخه معمولی از آن استفاده کرد.این دوچرخه‌ها در انواع مختلفی مانند شهری، کوهستانی، جاده‌ای و باری تولید می‌شوند و برای استفاده روزمره، رفت‌وآمد شهری و مسیرهای طولانی بسیار کاربردی هستند. تنها تفاوت اصلی آن‌ها با دوچرخه‌های معمولی، وجود موتور و باتری است که باعث افزایش وزن و در عوض کاهش خستگی در رکاب‌زدن می‌شود.